SPITE HOUSE + PRIZE HORSE + FEVERCHILD

Spite House

Spite House komt uit Montreal en maakt post-hardcore vol emotie, melodie en energie, met een flinke knipoog naar de emo en post-hardcore van de jaren 90.

Sinds de oprichting in 2019 gaat het hard met de band. Hun titelloze debuut op New Morality Zine zorgde al snel voor aandacht en bracht ze op tour door Canada, de VS en Europa. Live staat Spite House bekend om shows die intens, rauw en vooral lekker meeslepend zijn. Ze tourden met Single Mothers en The Dirty Nil en stonden op het podium met onder andere Fiddlehead, Angel Du$t, Glitterer, Militarie Gun en Scowl. Ook festivals als Outbreak Fest en Ieperfest konden ze al van hun lijstje afstrepen.

In 2025 tekende de band bij Pure Noise Records en verscheen hun tweede album Desertion. Die plaat werd goed ontvangen en belandde zelfs in Brooklyn Vegan’s Top 50 Punk Albums of the Year. In 2026 is Spite House opnieuw in Europa te vinden als support van Militarie Gun, gevolgd door een tour langs de Amerikaanse westkust met Slow Crush.

Prize Horse

Prize Horse uit Minneapolis zit precies op dat fijne kruispunt tussen dromerige alt-rock en een bak fuzz. Zwaar en zweverig tegelijk, zoals Stereogum het mooi omschreef.

Op debuutalbum Under Sound laat het trio horen hoe hun sound zich verder heeft ontwikkeld. De gruizige kant van de Welder EP uit 2021 is nog steeds te horen, maar maakt meer ruimte voor grote, etherische gitaarlagen en een dromerige sfeer. Denk: wegzakken in een muur van fuzz, maar dan op de best mogelijke manier.

Fever Child

Emo dood? Fever Child denkt daar duidelijk anders over. De band komt voort uit de Belgische hardcorescene en blaast inmiddels al een paar jaar nieuw leven in het genre. Dat bleef niet onopgemerkt: Sunday Drive Records pikte ze al snel op. Twee EP’s en twee Europese tours later verscheen in maart 2026 hun debuutalbum Center of the Earth.

Op die plaat trekt Fever Child hun sound verder open, zonder de post-hardcorebasis los te laten. Single Endless heeft alles wat je van de band wilt: stevige gitaren, grote refreinen en teksten met een flinke melancholische lading. Op nummers als Forms of Falling Gently duikt de band nog wat dieper en komt de emotionele kant van de plaat pas echt binnen.

“Afraid that I’m falling behind”, klinkt het aan het einde van de titeltrack. Een zin die waarschijnlijk nét iets te herkenbaar is voor iedereen die probeert uit te vogelen hoe dat volwassen worden eigenlijk werkt. Liefde, eenzaamheid en herinneringen waar je maar niet aan ontsnapt: op Center of the Earth komt het allemaal samen.